İsmin
İsmin İsmini her işittiğimde Kalbimi derin, ince bir sızı kaplar. Aklım benliğim çaresiz kalır. Düşünemem, yürüyemem Kımıldayamam yerimden. Tüm âlem içimde çalkalanır. Ben dururum. Tüm hislerimle sallanırım. Sonbahar yaprağı gibi Düşerim toprağa Kavrulurum. Sonra tohum olur Yeşillenir gönlünde Tekrar bir hayat bulurum. İsmini her işittiğimde Bir yok olup Bilmem ne zaman sonra Ben tekrar…