İsmin

 

İsmini her işittiğimde

Kalbimi derin, ince bir sızı kaplar.

Aklım benliğim çaresiz kalır.

Düşünemem, yürüyemem

Kımıldayamam yerimden.

Tüm âlem içimde çalkalanır.

Ben dururum.

Tüm hislerimle sallanırım.

Sonbahar yaprağı gibi

Düşerim toprağa

Kavrulurum.

Sonra tohum olur

Yeşillenir gönlünde

Tekrar bir hayat bulurum.

İsmini her işittiğimde

Bir yok olup

Bilmem ne zaman sonra

Ben tekrar var olurum.